Водгукі на вершы беларускіх паэтаў

Водгук на навелы Якуба Коласа

Июл/10

09

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

«Кнігай жыцця» называюць коласаўскія алегарычныя апавяданні (навелы) «Казкі жыцця» (1908— 1955). Яны пранізаны мяккім лірызмам, задуменнасцю, казачнай загадкавасцю, мудрасцю, роздумам аб чалавеку і яго жыццёвым прызначэнні, сэнсе чалавечага існавання. У іх пісьменнік імкнецца абагульніць разнастайныя жыццёвыя з'явы, раскрыць складанасці навакольнага свету, паказаць адзінства чалавека і прыроды («Адзінокае дрэва», «Вадаспад», «На чужым грунце», «Камень», «Хмарка», «Тры браты», «Жывая вада» і інш.). У казках жывуць, думаюць, па-філасофску разважаюць дрэвы, рачулкі, птушкі, хмаркі, камяні. Надзяляючы прыроду рысамі чалавека, Я. Колас у вершы-запеве да казак піша:

Не ў адной толькі нашай душы
Зернс ссць хараства —
Аб ім казку складае ў душы
Колас нівы, трава.

Кожны герой казак стварае пэўны асацыятыўны вобраз, што звязана са шматвекавымі народнымі традыцыямі і ўяўленнямі. Так, дуб сімвалізуе мужнасць, вечнасць жыцця, крумкач — увасабленне чагосьці трагічнага, свіння — носьбіт такіх рыс, як абмежаванасць і тупасць. Белая Хмарка, што пакінула свой край і асудзіла тым самым сябе на бадзянне па шырокім свеце, увасабляе людзей «пёракаці-поле», якія страцілі свае карані, згубілі бацькаўшчыну. У цранізаных народнай мудрасцю радках «Казак жыцідя» сцвярджаюцца агульнавядомыя і вечныя ісціны, якія ўспрымаюцца як коласаўскія афарызмы («Лепш быць няшчасным, але відушчым, чымся шчаслівым, ды сляпым»; «Не воля аднаго, а воля ўсіх толькі і можа мець сілу і права»; «Гэты сум, гэтая тута — адвечвыя спадарожнікі тых, хто многа разважае, хто жыве адзін з сабой, а можа і праўда — такое ўжо жыццё, што не дае задавальнення).

то что нужно

то что нужно

то что нужно

то что нужно

то что нужно

то что нужно

то что нужно

то что нужно